خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

از فکر این که قد نکشیدم دلم گرفت

از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت

از این که با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

کم کم به سطح آینه ام برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آنسوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

شاعر کنار جو گذر عمر دید و من

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

جهان یادگارست و ما رفتنی

به گیتی نماند به جز مردمی

به نام نیکو گر بمیرم رواست

مرا نام باید که تن مرگ راست

کجا شد فریدون و هوشنگ شاه ؟

که بودند با گنج و تخت و کلاه

برفتند و ما را سپردند جای 

جهان را چنین است آئین و رای

 ( فردوسی بزرگ )

همه خاک دارند بالین و خشت    
                  خنک ( نیکتر ) آنکه جز تخم نیکی نکشت

بشنو از نی چون حکایت میکند

از جدایی ها شکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

از نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

 تا بگویم شرح درد اشتیاق

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش

بازجوید روزگار وصل خویش

من بهر جمعیتی نالان شدم

جفت بدحالان و خوشحالان شدم

هرکسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست

لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن زجان و جان ز تن مستور نیست

لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش عشقست کاندر نی فتاد

جوشش عشقست کاندر می فتاد

نی حریف هرکه از یاری برید

پرده هایش پرده های ما درید

همچو نی ظهری و تریاقی که دید

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پرخون میکند

قصه های عشق مجنون میکند

محرم این هوش جز بیهوش نیست

مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد

روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست

 تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی زآبش سیر شد

هرکه بی روزیست روزش دیر شد

درنیابد حال پخته هیچ خام

 پس سخن کوتاه باید والسلام

بند بگسل باش آزاد ای پسر

چند باشی بند سیم و بند زر

گر بریزی بحر را در کوزه ای

چند گنجد قسمت یک روزه ای

هر که را جامه زعشقی چاک شد

او زحرص و جمله عیبی پاک شد

شاد باش ای عشق پرسودای ما

ای طبیب جمله علت های ما

ای دوای نخوت و ناموس ما

ای تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد

کوه در رقص آمد و چالاک شد

عشق جان طور آمد عاشقا

طور مست و خَرَّ موسی صاعِقا

با لب دمساز خود گر جفتمی

همچو نی من گفتنی ها گفتمی

هر که او از همزبانی شد جدا

بی زبان شد گرچه دارد صد نوا

چونکه گل رفت و گلستان در گذشت

نشنوی زان پس زبلبل سرگذشت

جمله معشوقست و عاشق پرده ای

زنده معشوقست و عاشق پرده ای

چون نباشد عشق را پروای او

او چو مرغی ماند بی پر وای او

من چگونه هوش دارم پیش و پس

چون نباشد نور یارم پیش و پس

عشق خواهد کین سخت بیرون بود

آیینه غماز نبود چون بود

آینه ات دانی چرا غماز نیست

زانکه زنگار از رخش ممتاز نیست

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

وقتی از فکر غزلهایم سرت آتش گرفت

باورم کردی ولیکن باورت آتش گرفت

در د من را با قفس گفتی، صدایت دود شد

مرغ عشقت سوخت، بال کفترت آتش گرفت

خیس باران آمدی سرما سیاهت کرده بود

آنقدر بوسیدمت تا پیکرت آتش گرفت

گفته بودم من لبالب آتشم پروانه جان!

پس چرا پروا نکردی تا پرت آتش گرفت

گفته بودی شعرهایت سرد و بی روحند مرد!

شعرهایم را نوشتی دفترت آتش گرفت

دستهایم را گرفتی رفتنت نزدیک بود

دستهایت داغ شد انگشترت آتش گرفت

من لبالب آتشم اما نمیدانی چقدر

سینه ام با نامه های آخرت آتش گرفت

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

دیوانه ای به داغ جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد

امّا مرا به عمق درونم کشید و رفت